यो लेखको म पात्र खुशी खोज्न हिडेको “प्रदेशी ” हो ।
खंड्गप्रसाद ओलि अंकल नमस्कार । सुरुमा प्रधानमन्त्री भनेर संबोधन गरु भने कतै सोर्सफोर्स लगाउनु पर्ने गन्धले बसिटिक्न दिदैन मलाई । किनकि मलाई आज भन्नै पर्ने केहि कुरा छन् । प्रधानमन्त्रीमा पु:न नियुक्त हुनु भएको छ ।
जनता बाचेपछि बधाई दिनेछु किनकि मेरो मातृभुमि मेरो घर देश नेपालको अविभाबक तपाई पनि शोक मा नै हुनुहुन्छ भन्ने ठानेको छु । अहिले यो सबै लेख्दै गर्दा पनि मेरा आफन्त तिन जना र चिनजानका १२ जनाले कोरोना कै कारण ज्यान गुमाई सक्नु भएको छ ।
दिनै पिच्छे कोरोना सर्ने र मर्नेको समाचार सुनि नसक्नु छ । राजनितिको रंगमन्चमा रमाउनेहरुलाई किन लाग्दैन जनताले दु:ख पाईरहेका छन् भनेर ? तपाईका अनुसार बेड खालि छन् अक्सिजनको अभाब छैन । छैन भने हामिले किन आफन्त गुमाउनु पर्यो त ? तपाईसॅंग जवाफ छ ? हुन त हजुर रामायणकाअनुसार जवाफ दिनुहुन्छ । त्यसले न मेरा आफन्त फर्कियलान न म जस्ता पिडितको चित्त बुझ्ने जवाफ आउला ।
अक्सिजन अभाव छैन ” तपाईको यो अभिब्यक्ति मा मेरो आपत्ति छ । तपाईको आखामा हामी जनता आकडामा सिमित भए पनि मेरो लागि मेरो परिवार सत प्रतिशत हो । तपाईको लागि एक जना कोरोनाका करण मरेछ भन्ने हुन्छ होला तर त्यो एक जना त्यो परिवारको लागि १००% हो । सब थोक हो । त्यो मृतक बाट आश्रित त्यो परिवार अब कसको भरमा बाच्ने । प्रदेश पस्नु घर परिवार सॅंग भेट्न नपाउनु घरदेश फर्कन मन लाग्दा पनि फर्कननसक्नु प्रदेशिका पिडा तपाई के बुझ्नु हुन्थ्यो र ! तैपनि सुनाउछु ।
प्रधानमन्त्री ज्यु , म मेरी आमा र बाबाका चिल्ला गालामा आंसुको मसिले खुसिको तमसुक लेखेर प्रदेशिएको नेपाली हुं । त्यो खुसिकोरिण तिर्न मलाई अझै कति बर्ष लाग्छ थाहा छैन । तर, तपाईलाई एउटा अनुरोध के छ भने म र मजस्तै प्रदेशियका नेपालीका घर परिवार कोरोनाका कारण छटपटाई रहेका छन ।
जतिबेला पनि जे सुकै हुन सक्छ । विभिन्न उतार चढाब पछि फेरि पनि प्रधानमन्त्री बन्नु भएको छ । तपाईले चाहेमा आटेमा अझै पनि गर्न सकिने धेरै प्रयास बांकि नै छन । देशको सम्पूर्ण शक्ति कोरोना बिरुद्ध लड्नमा लगाउनुहोस् ।दातृ राष्ट्रबाट पाएका सहयोग सामाग्रि लिन तुरुन्तै जहाज पठाउनुहोस् ।
चीनले २० हजार अक्सिजन सिलिन्डर दिने घोषणा गरेको थियो (यो लेख लेख्दा को मितिसम्म ) किन जम्मा ६ सय मात्र भित्रियो त ? दिन मै ४/५ वटा फ्लाईट पठाउन तपाईको आदेश खै ? त्यसै गरिचिनमा रहेको नेपाली दूतावासको पहलमा २० लाख डोज खोपको फाइल स्वास्थ मन्त्रालय मा आएर रोकिएको ७ दिन भो रे ? किनयस्तो बेलामा पनि रोकेर राखेका होलान । तपाईको एक्सन खै ? राम्रो काममा खुरापाति गर्नेलाई ठाउको ठाउ हटाएर जनताको ज्यान जोगाउने यो संबेदनशील बिषयमा गम्भीर बन्नुहुन प्रदेश देखि आग्रह गर्दछु ।
बरु विभिन्न देशका राजदुताबास तथा कुटनैतिक क्षेत्रबाट पहलगरेर भय पनि स्वास्थ्य सामाग्री नेपाल भित्राउन कत्तिपनि ढिला नगर्नुस् । पिलिज ।
प्रधानमन्त्री ज्यु , मेरो आसुले लेखेको खुशीको तमसुक यतिबेला चाउरी परिसकेका छन् । म चाहेर पनि ति बिरामि आफन्त भेट्नलाइसक्दिन किनकि नेपाल यतिबेला हरेक देशको प्रतिबन्ध सुचिमा परिसकेको छ । तपाईको अबको सम्पूर्ण उपाय लगाएर भएपनि हाम्राबाबा आमाको अकालमा ज्यान गुम्नबाट बचाईदिनुहोस् ।
चाउरियका गाला मुसार्दै, खुसिलाई घरमै छोडेर खै कुन खुसि खोज्नप्रदेशियको थिय कुन्नि ? त्यो यात्राका कुरा बाबा आमालाई सुनाउनु छ । अगेनाको छेउमा बसेर आमाले पकायको खाना खादै बाबा नचिनेका आफ्ना सन्तानसॅंग परिचय गर्नु छ ।
आफ्नै रगतलाई परिचय दिनु छ । आफन्तलाई र सबै नेपालीलाई प्रदेशमा हुदा छर-छिमेकि र आफन्त गुमाउदाका अनुभव सुनाउदै आफन्तजनसंगै रमाउन सिकाउनु छ ।
अन्त्यमा,
प्रधानमन्त्री ज्यु,
कोरोना रोग लाग्नु HIV एड्स लाग्नु हुदै होईन भन्ने बारे तपाई आफैले संसदबाटै बोल्दिनुस् । गांउघरमा कोरोना लागेका बिरामीलाई हेर्ने दृष्टिकोण र गर्ने ब्यबहार त्यस्तै ठ्याक्कै दुरुस्तै सुनिन्छ ।
कोरोना लागेर पनि सामाजिक तिरस्कार सहनुपर्ने डरले जानकारी नगराउदास माजमा यो रोग भुषको आगो झै झनझन फैलिरहेको छ ।
धार्मिक परम्परा अनुसार दाहसंकार गर्न नपाउने डरले सामाजिक अभियन्ताबाटै ठुला गल्ति भैरहेका उदाहरण आंखा अगाडि देखियका छन । क्षति धेरै भैसक्यो अव त्यो फन्दा ठुलो क्षति हुन नदिन तपाईको संपुर्णक्षमता प्रयोग गर्नुस ।
प्रधानमन्त्री ज्यु ,म प्रदेशबाट फर्कने समयसम्म मेरा बा आमा बचाईदिनुस् । मेरी प्यारी श्रीमति मेरा छोरा छोरि र आफन्त बचाईदिनुस् । दुख र शोकको यो संकट टरे पछि तपाईलाई बधाई दिनेछु ।
प्रदेशी
नारायण पोखरेल धुर्कोट गाउँपालिका गुल्मी
हाल टोकियो









































